29 grudnia 1999 roku zmarł Jerzy Waldorff – człowiek wielkiego umysłu, wielkiej pasji i wielkiego serca. Był wybitnym pisarzem i krytykiem muzycznym, oddanym i niestrudzonym propagatorem kultury polskiej. Człowiekiem, który wszedł do panteonu największych ludzi polskiej kultury XX wieku. Jego związki z Wielkopolską były bardzo żywe. W wielu wywiadach i swoich książkach wspominał okres dzieciństwa i młodości spędzony w Rękawczynie (gm. Orchowo) oraz Poznaniu. Jerzy Waldorff urodził się w Warszawie 4 maja 1910 roku. Jak sam pisał: urodziłem się w Warszawie tak dawno, że jeszcze pod berłem cara, co złotą czachę monomacha zostawił by na kopule cerkwi wzniesionej w samym sercu trudnego miasta, na Placu Saskim, żeby widoczna była dla wszystkich poddanych na wypadek jeśli by znów im się zachciało powstania(…). Rodzina moja składała się z poddanych obu władców. Równo. Po mieszczu to była szlachta zasiedziała od wieków na Kujawach, od Włocławka po Gniezno, Miliccy w Obłudnie, Jaczyńcy w MArcinkowie, Szumlańscy w Kątnie – szczególnie dumni tym, że za praszczura mieli osobistego adiutanta księcia Józefa Poniatowskiego. My jednak najsilniej skoligaceni byliśmy z Waśkiewiczami, co gospodarowali w Łowiczu. (…)Matka należała do wielkiej burżuazji warszawskiej pochodzenia niemieckiego, do dynastii założonej przez bogatą wdowę wżenionego Franciszka Szustra, a że sam był obrotny – nabył pół Mokotowa z pałacykiem po księżnej marszałkowej Lubomirskiej. (…) Gniazdem naszym rodzinnym, ojcowizną, co przez kilka pokoleń dokarmiała mi przodków z miecza, był majątek w Pieranie pod Inowrocławiem; ładny pałacyk w dość rozległym ogrodzie.

            Po śmierci babki Kamili z Waśkiewiczów, dziad Jerzego Waldorffa – Apolinary wydzierżawił Pieranie i sam zamieszkał w Inowrocławiu, wysyłając syna Witolda na politechnikę do Zurychu.

Po powrocie do kraju Witold ożenił się i zamieszkał w majątku Kościelna Wieś pod Włocławkiem. Po śmierci żony majątek zaczął podupadać. W czasie pobytu w Warszawie Witold poznaje Joannę – pannę pochodzącą ze znanej rodziny Szutrów. Jak pisał Jerzy Waldorff o matce: Należała do pierwszych panien polskich, co jeszcze przed początkiem stulecia zaryzykowały drogę śladami Marii Skłodowskiej i wybrała się na studia do Paryża. Witold i jego żona Joanna byli dobrym małżeństwem, a dla nas – dwojga swych dzieci, rodzicami kochającymi i każde na swój sposób, oddanymi. W 1914 roku po sprzedaży Kościelnej Wsi rodzice Jerzego Waldorffa zakupili kilka kamienic w Warszawie oraz niewielki folwark ze ślicznym małym dworem Rękawczyn. Jak pisał Waldorff – tam się wychowałem z pacholęcia przez podrostka w mężczyznę i tak druga nasza rezydencja wiejska została perłą w ośrodku moich wspomnień. A tak wspomina Rękawczyn w książce „Taniec życia ze śmiercią”: Najpierw jako dziesięcioletni chłopiec mieszkałem na stancji u księdza Kowalskiego w Trzemesznie i chodziłem do tamtejszego gimnazjum. Potem była stancja w Poznaniu, dopóki zbuntowana matka nie przeniosła się tam wraz ze mną i moją siostrą żeby osobiście czuwać nad nauką dwojga pociech i za jednym zamachem pozbyć się nudów wiejskich. Odtąd jeździliśmy do Rękawczyna tylko na wszystkie święta i wakacje, i to nie miało już w sobie nic nadzwyczajnego. Niezwykłe były lata kiedy sam wracałem karetą do mojego domu. Szykowałem się na to od tygodni, wykreślałem coraz cierpliwiej dzień po dniu ze ściennego kalendarza, a im bliżej było upragnionej chwili wyjazdu, szczęście stawało się takie ogromne, że aż dławiło w gardle. (…) Siedząc w moim pokoju na plebanii z nosem przyklejonym do szyby, widziałem jak na pojazd wtacza się sześcienna, szara masa, słyszałem parskanie koni i myślałem, że zanim wskoczę do jej wnętrza, pierwej serce wyskoczy z piersi mojej. A tymczasem wszystko należało uładzić skrupulatnie i powoli. Kuczer Powała zapalał świece w latarniach powozu, następnie żegnali się ze mną, siostrą proboszcza i on sam, nie zapominając o surowych radach na święta, po czym nogi baranicą owijał mi szczelnie Powała. Prędzej, prędzej – wołałem, ale on mruczał tylko: Kazali żeby się nie przeziębił. (…)Najbardziej pamiętny był dla mnie hałas z tarcia żelaznych obręczy kół najpierw najpierw bruk miasta, a później kamienie szosy, przenoszony na klekotanie szyb, trzeszczenie pudła, jakieś dudnienia i pohukiwania, przez okna – coraz bardziej senny mimo wzruszenia – widziałem przesuwające się wolno kształty drzew przydrożnych, migały światła w chałupach, a kiedy przejeżdżaliśmy Trzemżal, było wiadomo, że to już pół drogi. Podniecenie jednak wracało wtedy i mijała ospałość, gdy za prawym oknem karety dostrzegałem zamarzniętą powierzchnię stawu w Słowikowie i potem turkot kół zmniejszał się, gdyż pojazd skręcał z szosy na piaszczystą drogę pod górę i stąd było już tylko kilometr z okładem do bramy ogrodowej, za którą wiodła aleja lip ponad stuletnich, i ostatni skręt przed ganek dworu. Tam w pokojach od frontu paliły się już lampy naftowe, drzwi się otwierały, na progu sieni ze świecą w ręku stawała moja matka i podczas, gdy łkając z największego szczęścia rzucałem się jej w drogie ramiona, ona mówiła też głosem nieco drżącym: No nareszcie jesteś Jerzyku, czekamy wszyscy na ciebie!

W Trzemesznie Jerzy Waldorff uczęszczał do dwóch pierwszych klas gimnazjum, później naukę kontynuował w gimnazjum Marii Magdaleny w Poznaniu. Swoja fascynację nekropoliami tłumaczył w ten sposób: Dlaczego, gdziekolwiek się znajdę jeszcze dzisiaj, od samych rogatek nieznanej miejscowości bierze mnie chętka skręcenia najpierw między groby?...Datuje się to chyba od czasu, gdy jako dziesięcioletni uczeń pierwszej klasy gimnazjum w Trzemesznie, miasteczku o bardzo skromnych propozycjach rozrywki, czas wolny od nauki dzieliłem najchętniej pomiędzy grę na organach w katedrze i zabawę w berka pośród grobów miejscowego cmentarza, gdzie zmęczeni bieganiną siadaliśmy z kolegami na kamiennych płytach, odnosząc się poufale do nieboszczyków. Tą drogą jak sądzę, polubiłem ich życzliwie niemą obecność.

            W poznaniu ukończył studia prawnicze, studiował także w Konserwatorium Muzycznym. Pracę publicystyczną rozpoczął w 1935 roku, zaczynał jako dziennikarz warszawskiego „Kuriera Porannego”, w którym przez dwa lata kierował działem kultury. Jego podwładnymi byli min. Tadeusz Boy-Żeleński i Tadeusz Breza. Pisywał również felietony do „Prosto z mostu”. W czasie okupacji był organizatorem tajnego życia muzycznego w Warszawie. Po wojnie był jednym z założycieli „Przekroju”, w którym redagował ostatnią stronę. Publikował także w: „Expresie Wieczornym”, „Świecie”, „Polityce”, „Życiu Warszawy”.

Jerzy Waldorff był autorem kilkunastu książek o muzyce, z których jedna: „Sekrety Polihymni” miała dziewięć wydań. Napisał m.in. opowieść o Karolu Szymanowskim („Gorzka sława”), o dyrygentach („Diabły i anioły”), monografię Jana Kiepury, powieść autobiograficzną („Fidrek”), wspomnienia („Dolina szare rzeki”), zbiory publicystyki muzycznej („Harfy leciały na północ”, „Moje cienie”), opowiadania („Taniec życia ze śmiercią”), najnowsza powieść nosi tytuł „Serce w płomieniach”.

We wczesnych latach 70 Jerzy Waldorff odwiedził Rękawczyn, jednakże po pałacu zostały tylko ruiny, ocalały resztki parku. Czuł ogromny żal i ból, któremu często dawał wyraz w wielu wystąpieniach publicznych.

Jerzy Waldorff był wielkim społecznikiem, patriota i organizatorem wspaniałych akcji. W maju 1974 roku z jego inicjatywy powstał Komitet Opieki nad Starymi Powązkami. Pracy tej oddał się z ogromną pasją i zaangażowaniem. Od 1975 roku w każde Zaduszki kwestował na rzecz odbudowy i renowacji zabytkowych nagrobków, wraz z nim kwestowało wielu ludzi kultury. Dzięki tej inicjatywie udało się odrestaurować ponad tysiąc nagrobków i pomników. Mawiał, że Powązki są ważne, bo leży na nich co najmniej tylu wybitnych Polaków co na Wawelu.

Z równą pasją uczestniczył w akcji tworzenia w „Atmie” – willi Muzeum Szymanowskiego. Dzięki apelom radiowym Jerzego Waldorffa Muzeum Teatru w Warszawie pozyskało ponad dwa i pół tysiąca eksponatów. Jedną z jego ostatnich inicjatyw było umieszczenie pomnika Józefa Piłsudskiego przed Belwederem.

            W Filharmonii Narodowej w Warszawie zawsze starał się być obecny na ważnych koncertach m.in. na inauguracyjnych „Warszawskiej Jesieni”. Był wielkim propagatorem muzyki Chopina – współtwórcą Festiwalu Pianistyki Polskiej.

            W osobie Jerzego Waldorffa kultura polska utraciła kogoś, kogo długo nikt nie zastąpi. Na swoich ukochanych Powązkach spoczął żegnany m.in. przez chór Filharmonii Narodowej,